Jarenlang, dag in dag uit, heb ik zeven dagen in de week gewerkt. Samen met mijn man run ik een paar horeca zaken. Ik heb mezelf altijd heel eenzaam gevoeld hier in Nederland. Vergeleken met Nederlanders is mijn taal niet goed genoeg en mijn achtergrond is heel anders. Ik voel me ook niet thuis bij de Chinezen, ik ben inmiddels al twintig jaren in Nederland en heb veel ontwikkelingen in China gemist. Ik pas er nergens echt bij.
Door een ongeluk was een van mijn zaken afgebrand in 2018, ik heb mezelf twee weken lang in mijn kamer opgesloten. Ik vind dat ik al die ellende die ik heb meegemaakt niet heb verdiend. Na twee zware en depressieve weken, wilde ik mezelf weer een doel geven. Ik pakte mijn enige en eerste camera en ging uit mijn kamer, toen ben ik begonnen met fotograferen. Daarnaast kreeg ik een bijbaantje bij een Chinees/ Nederlands media platform als journalist.
Sindsdien is er een hele nieuwe wereld voor mij open gegaan. Ik ben in de fotografie wereld gedoken, ik vind de verhalen in en achter de beelden heel interessant. Ik gebruik altijd mijn eigen foto’s voor mijn artikelen, daarom vind ik reportage en documentaire fotografie heel leuk. Straatfotografie vind ik ook heel leuk, Henri Cartier-Bresson’s beslissende moment vind ik heel spannend!
Ik ging vaak naar musea en workshops. Daar hoorde ik van iemand over de Fotovakschool, ik heb me meteen ingeschreven. In de fotografie wereld kom ik veel mensen tegen die dezelfde hobby’s hebben als ik. Ik voel me ineens minder eenzaam, nationaliteit en achtergrond hebben er niets meer mee te maken. Foto’s zijn een taal, een taal over het verhaal van de fotograaf: wie is zij? Wat heeft zij meegemaakt? Wat interesseert haar? Wat wil zij bereiken… alles zit in hun beeld! Door fotografie heb ik nu een andere kijk op het leven. Al het lijden dat je in het leven ervaart, kan de inspiratie zijn voor creatie. Dit is het belangrijkste dat ik heb geleerd van fotografie.
