Als liefhebber van gadgets en technische snufjes had ik al vrij snel nadat ze op de markt kwamen een digitale camera. Dat was nog een eenvoudige compact camera. Daarmee maakte ik vooral alledaagse gezinskiekjes en vakantiefoto’s. Maar met de komst van digitale camera’s groeide wel mijn interesse voor fotografie. Al snel was ik niet alleen meer bezig met het vastleggen van verjaardagen en vakanties, maar keek ik ook naar hoe ik er een mooi beeld van kon maken.
Ik ben militair en tijdens mijn uitzending naar Afghanistan in 2009 leerde ik bij toeval met een spiegelreflexcamera werken. Daar lag een Nikon D90 om gebeurtenissen vast te leggen wanneer de professionele fotografen niet beschikbaar waren. Gedurende de 6 maanden dat ik daar was heb ik diverse gebeurtenissen vastgelegd, zoals een huwelijksaanzoek per post, medaille uitreikingen en een bezoek van de minister-president aan Kamp Holland. Maar ook – zeer indrukwekkend en beladen – de ramp ceremony voor een omgekomen collega.
Na die tijd ben ik verdergegaan met fotograferen. Maar nu met een eigen digitale spiegelreflexcamera. Via YouTube, vakbladen en andere informatie op internet heb ik mijn kennis van fotografie steeds verder uitgebreid. Toen ik in 2019 de mogelijkheid kreeg om een vakopleiding voor fotografie te volgen, twijfelde ik dan ook geen moment.
Tijdens de twee jaar aan de fotovakschool heb ik vooral geleerd om meer kritisch te kijken naar mijn eigen werk. Technisch wist ik al best veel maar vooral op het gebied van werken met studioverlichting heb ik mijn kennis en vaardigheden flink kunnen verbeteren. Ook vond ik het van grote toegevoegde waarde om twee jaar met een groep lerende fotografen op te trekken. Je merkt dat anderen eenzelfde opdracht weer heel anders uitwerken en dat is inspirerend. Ook was er een goede sfeer in de groep en kijken we positief kritisch naar elkaars werk. Er zijn dan ook nu al initiatieven om elkaar na de opleiding te blijven zien, te ondersteunen of klankbord voor elkaar te zijn.
